Dzień rozpoczęliśmy już o 6:00 Mszą Św. u naszych sąsiadów – ojców Kapucynów, wczesną porą by zdążyć zrealizować bieszczadzki plan. Po uroczystym rozpoczęciu dnia, zasiedliśmy w naszych furach i ruszyliśmy w 2 godzinną podróż do Widełek, gdzie rozpoczynała się nasza trasa. Naszą grupę ubogacało dwóch dżentelmenów (Bartosza i Jakuba), którzy, nie powinno nikogo dziwić, są dobrymi kolegami Filipa – nie było to dla nas zaskoczeniem, bo gdziekolwiek nie pojedziemy, znajdą się tacy, którzy Go znają. 20 kilometrowa trasa, wyznaczona przez Siostrę, miała trwać 7 godzin, lecz po zsumowaniu niektórych czynników: tempa, przerwy na kanapki, drzemki na szczytach i zdjęć, wyszło niecałe 10. 😀 Niemniej jednak, krocząc przez piękne Połoniny, udało nam się zdobyć Bukowe Berdo 1313 m.n.p.m. oraz Tarnicę 1346 m.n.p.m.. Przypadkiem, po drodze spotkaliśmy znajomego proboszcza z parafii św. Józefa z Ustrzyk Dolnych, który w minioną niedzielę ugościł część z nas (jeśli ksiądz to czyta, przesyłamy serdeczne pozdrowienia i mamy nadzieję do zobaczenia na szlaku). Kontakt z naturą i krajobraz górski ukajał dzisiaj naszą duszę, a zdobycie szczytu, choć nie lada wyzwanie , uradowało nas i dało nam poczucie, że jednak warto czasem się potrudzić. O widokach towarzyszących po drodze moglibyśmy pisać poematy, ale ograniczę się do zdania, że dla większości był to pierwszy i na pewno nie ostatni raz w Bieszczadach. Myślę, że zdjęcia oddadzą piękno jakie było nam dzisiaj podziwiać. Zmęczeni, ale spełnieni, zeszliśmy na dół do Ustrzyk Górnych, skąd plan był, aby złapać stopa i dostać się z powrotem do aut. Pierwsza próba i już Ola z Jakubem mogli cieszyć się swoim urokiem osobistym. W drodze powrotnej powoli przychodziła fala zmęczenia, ale gdy dowiedzieliśmy się, że czeka na nas kolacja przygotowana przez Siostrę Danutę – pizza i parówki, stopa na gazie stawała się coraz cięższa…😉 To był męczący, ale warty swojej ceny, dzień. Dla takich widoków warto było jechać na sam koniec Polski.
Domsi
